Τα παλαιότερα φλάουτα κατασκευάζονταν από ξύλο ή εβονίτη, ενώ τα σύγχρονα από άργυρο ή άλλα μέταλλα, καμιά φορά και χρυσό ή πλατίνα. Το βελούδινο άκουσμά του, όμως, εξακολουθεί να μοιάζει με ξύλινο και δεν παύει να το κατατάσσει στα ξύλινα πνευστά. Το σύγχρονο φλάουτο κρατιέται σε ορθή γωνία προς το σώμα, δηλαδή στο πλάι, γι’ αυτό και ονομάζεται πλαγίαυλος.

Το φλάουτο αποτελείται από τρία τμήματα, την κεφαλή, το μεσαίο τμήμα και το κάτω άκρο, έχει 16 πλήκτρα και 16 οπές. Ο φλαουτίστας τοποθετεί το κάτω χείλος στο επιστόμιο και φυσά διαμέσου του ανοίγματος, ενώ τα δάχτυλά του πατούν τα πλήκτρα.

Η ευκινησία, η ευελιξία και ο γοητευτικός ήχος του κάνουν το φλάουτο αγαπητό στους συνθέτες και ευπροσάρμοστο σε σχεδόν όλα τα είδη μουσικής. Στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνονται εντυπωσιακά σόλο έργα, πλειάδα έργων μουσικής δωματίου, αλλά και έργα ορχήστρας, στην οποία η συμμετοχή του θεωρείται επιβεβλημένη.